[ سوره العاديات ( 100 ) : آيات 1 تا 11 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً ( 1 ) فَالْمُورِياتِ قَدْحاً ( 2 ) فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً ( 3 ) فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً ( 4 ) فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً ( 5 ) إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ ( 6 ) وَ إِنَّهُ عَلى ذلِكَ لَشَهِيدٌ ( 7 ) وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ( 8 ) أَ فَلا يَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِي الْقُبُورِ ( 9 ) وَ حُصِّلَ ما فِي الصُّدُورِ ( 10 ) إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ ( 11 ) ترجمه : بنام خداوند بخشاينده مهربان ( 1 ) سوگند باسبان ( كه بوقت دويدن در جهاد ) نفس ميزنند نفس زدنى ( به آوازى كه همه و صهيل نيست بلكه آواز خود نفس است ) . ( 2 ) سوگند باسبانى كه چون سم آنها بر سنگ برسد هنگام دويدن از آن سنگها آتش بر آيد ( 3 ) سوگند باسبانى كه ( سواران بر آنها ) بوقت سپيده دم غارت كننده‌اند ( 4 ) پس آن اسبان ( بوقت سپيده دم ) در آن وادى غبارى بر انگيختند . ( 5 ) پس آن اسبان در آن حال كه دشمنان جمع بودند ايشان را در ميان گرفتند ( و اگر ضمير « به » ) راجع بوقت صبح باشد معنى چنين است : آن اسبان بوقت صبح گروهى از دشمنان را بميان در آمدند ) . ( 6 ) حقّا كه انسان نسبت به پروردگار خويش بسى ناسپاس است .